هیچ صحنهٔ کلاب دیگری در جهان نمیتواند برلین را از نظر رموز، جذابیت و موسیقی برابری کند. این شهر خلاقان را از سراسر دنیا جذب میکند — از جملهٔ عکاس کریس نولتکوهمان که در طول دو سال و نیم گذشته پرترههای رقصندگان را دقیقاً پس از خروج از مکان میگیرد.
با دعوت افراد به استودیوی خود، نولتکوهمان سعی کرد سوژههای خود را در “پسدرخش” ضبط کند، با استفاده از یک تنظیم ساده و دوربین آنالوگ فرمتمتوسط.
“ایدهٔ این مجموعه بهصورت کاملاً ارگانیک شکل گرفت،” نولتکوهمان به PetaPixel میگوید. “سه سال پیش به لسآنجلس نقل مکان کردم و از آن زمان برلین دومین خانهام شد. وقتی به بیرون رفتن میپردازیم، برلین واقعاً شما را لذّتپذیر میکند: امکانات بیپایان، هر روز از هفته، در هر ساعت. فرهنگ کلاب این شهر در سطح جهان مشهور است.”
نولتکوهمان ایدهاش را پس از یک شبنشینی در معروفترین کلاب شهر، برگهاین، که اغلب تمام آخر هفته باز میماند، به دست آورد. “بسیاری از کلابهایی که وقتی برای اولینبار به برلین نقل مکان کردم به آنها رفته بودم، دیگر وجود ندارند. شهر بهطور مداوم در حال تغییر است — هیچچیزی برای همیشه باقی نمیماند. نور پسدرخش برلین سعی من است لحظهای از این فرهنگ را پیش از تغییر دوباره، ثابت کنم.”
در ابتدا، نولتکوهمان تنها دوستانش را عکاسی میکرد، اما پروژه بهتدریج رشد کرد. او در نهایت ۳۵۰ نفر را با بیش از ۴۰۰ رول فیلم عکاسی کرد؛ ۱۶۰ قاب از این تصاویر بهصورت کتابی گردآوری شدهاند.
نولتکوهمان دیجیها، موسیقیدانها، بازیگران، رقصندگان، دانشمندان، معماران و بسیاری دیگر را به تصویر کشید. او میافزاید: “زیبایی برلین این است که همه میروند بیرون. و این تنوع چیزی بود که میخواستم به چشم دیده شود.”
صحنهٔ منحصر بهفرد کلابگردی برلین باعث میشود مردم در ساعات نامنظمی از مکان خارج شوند. نولتکوهمان به افراد میگفت که هر زمان که از کلاب خارج شدند، به استودیوی او بیایند؛ به این ترتیب برخی افراد صبحزود و گاهی نزدیک به ظهر میآمدند.
“زمانبندی همیشه پیشبینینشدنی بود، که بخشی از جذابیت آن بود. مردم از سراسر منظرهٔ کلابهای برلین میآمدند: مکانهای نمادین مانند برگهاین، کیتکت، ترسور، ://about blank، سیزیفوس، رناته و بسیاری از مکانهای زیرزمینی کوچکتر.” او میگوید.
نولتکوهمان تمام عکسها را با فیلم متوسط فرمت Kodak Portra 400 میگیرد، با یک لنز در دوربین Mamiya RZ67 و نورهای HMI، تا زبان بصری یکپارچهای ایجاد کند.
“من همیشه به سبک آنالوگ جذب میشوم چون برایم حس زمانبدون دارد،” او توضیح میدهد. “فیلم حس سینمایی، بافت و عمق دارد که بهمراتب سخت است بهصورت دیجیتال بازآفرینی شود. این دلیل بزرگ انتخاب من برای تصویربرداری تمام پروژه با فیلم فرمت متوسط بود.”
“همچنین معتقدم افراد در مقابل دوربین آنالوگ رفتار متفاوتی دارند،” او ادامه میدهد. “هر قاب برایم ارزشمند است. Mamiya RZ67 بزرگ، سنگین و شاتر صدای بلندی دارد که بهصورت عمدی از آن استفاده کردم. میخواستم مردم کمی تحت فشار قرار گیرند تا لحظه را جدی بگیرند. این باعث تغییر انرژی میشود.”
فیلم Kodak Portra 400 «انتخاب طبیعی» بود. ویژگیهای آن شناختهشدهاند: ارائهی رنگهای پوست نرم بهصورت گرم و طبیعی. «Portra 400 به من ISO کافی داد تا با تنظیم حدود f/5.6 و سرعت ۱/۱۲۵ تا ۱/۶۰ عکاسی کنم، بسته به میزان کشیدگی بلبِلوز دوربین RZ67 با لنز 110 mm.»
