بهترین کتاب‌های موسیقی سال 2025

خاطرات کامرون کرو، تاریخ شفاهی پل مک‌کارتنی از Wings، و خط زمان‌سنجی راک اند رول از طریق روایت‌های درامرهای آن

کتاب‌های مورد علاقهٔ ما در این سال (بدون ترتیب خاص) شامل خاطرات قطعی از چهره‌های موسیقی همچون اوزی اوسبرن، لئونل ریچی و کامرون کرو؛ روایت‌های گروه‌های کهنه و آنهایی که هنوز به‌تولید موسیقی می‌پردازند؛ و رساله‌هایی دربارهٔ صحنه‌های مهم از اورنج کانتی، کالیفرنیا تا استیل واتر، اوکلاهما است. همچنین تاریخ غوطه‌ورانه‌ای از یک لیبل آلت‑کانتری که موسیقی ریشه‌ای را برای همیشه تغییر داد و یک آلبوم راک کلاسیک که تازه به پنجاه سالگی رسیده است، به همراه نگاهی جدی به هزینه‌ای که برای پخش هر آهنگ، در هر مکان و هر زمان می‌پردازیم.

عکس‌های موجود در تصویر توسط

‘ساعات طولانی‌اند اما دستمزد کم است’، راب میلر

داستان Bloodshot Records، یکی از معتبرترین لیبل‌های ریشه‌گرا در ایالات متحده، سفری هیجان‌انگیز و پرحس است که به زندگی هم‌بنیان‌گذار آن، راب میلر، می‌پردازد؛ کسی که در سه دههٔ اخیر صندلی جلو را در صحنه موسیقی مستقل شیکاگو داشته است. نوشتار میلر همزمان خنده‌دار، تأثیرگذار، بصیرت‌افزا و سرشار از حس همدردی است، همان‌طور که روایت‌های او دربارهٔ برخورد و انتشار رکوردهایی از سطوح مختلف هنرمندان مستقل در ژانرهای گوناگون، از الکساندرئو اسک‌وویدو تا نکو کیس تا لیدیا لاولس، می‌باشد. «ما این چرخ‌دست‌ساز را اختراع نکردیم»، میلر می‌نویسد، «اما احساس می‌شد پس از دمایشی‌های بی‌منطق در آلترک، و درگیری‌های ناپایدار برای سبد سود، این نوع ارتباط فراموش شده بود به نام بزرگ شدن.» داستان روایت‌شده و پر هیجان میلر، روایت یک لیبل است که هرگز فراموش نمی‌کند. —جاناتان برنستین
‘آداب آخری’، اوزی اوسبرن

شاهزاده تاریکی در جولای بین جشن خداحافظی شگفت‌انگیز خود به نام Back to the Beginning و مرگ شگفت‌انگیزش که کمتر از سه هفته پس از آن رخ داد، خاطرات نهایی خود را با عنوان آداب آخری تکمیل کرد. در تمام کتاب، اوزبی اوزبورن به مشکلات سلامتی مختلفی که او را در سال ۲۰۱۸ از صحنه دور کرد، می‌پردازد و همچنین به دوران خود در بلک ساباث و سال‌های اولیه‌اش به‌عنوان هنرمند تک‌نفره می‌اندیشد، با طنز سیاه‌مژه‌وار خاص خود و واژگان قابل فیلتر خاصش. فصل پایانی، بهترین و احساس‌انگیزترین بخش کتاب است، چون هنرمندی که همیشه خود را افراد کم‌نقشه می‌دانست، به ارث‌گذاری‌اش و تاثیری که بر طرفداران و موسیقی‌اش گذاشت، پس از اجرای آخرین بار «Paranoid» می‌رسد. کتابی که به همان اندازه دل‌تشن‌انگیز و خنده‌دار است، آداب آخری آخرین حرف دربارهٔ همه چیزهای اوزی اوسبرن است. —کوری گرو
‘بی‌جذاب: یک خاطره’، کامرون کرو

دوران قبل از آنکه کامرون کرو با فیلم‌هایی چون Say Anything، Jerry Maguire و Almost Famous شناخته شود، به‌عنوان یک نویسنده جوان و پرانرژی برای این مجله کار می‌کرد. او در کتاب «بی‌جذاب: یک خاطره» به سال‌های شکل‌گیری‌اش می‌پردازد؛ خاطره‌ای جذاب و حساس که هر دو راک اند رول و روزنامه‌نگاری را در دوره‌ای که هر دو، به‌ویژه دوم، ممکن است کم‌ارزش به‌نظر برسند، جشن می‌گیرد. برای کرو، این دو حیات‌اند. او از بازگو کردن ملاقات‌های سورئال و پرجزئیات با لِد زپلین و لینیرد اسکینرد، همراه با یک مواجهه در ساعات نیمه‌شب با گرگ آلمن که کاملاً ترسناک بود، لذت می‌برد. همین داستان آلمن برادرزاده‌ای است که الهام‌بخش Almost Famous شد. «یک نفر که می‌بینی، وقتی برای مجله مصاحبه می‌کنی، تو را به فرد دیگری معرفی می‌کند و آن حصار زنجیره‌ای زندگی و آرزوی تو می‌شود»، کرو این‌بار به انی مارتوچیو از RS گفت. «این کتاب دقیقاً دربارهٔ همین است». —جوزف هوداک
‘دستگاه حالت: ظهور Spotify و هزینه‌های پلی‌لیست کامل’، لیز پلی

اقتصاد استریم در دههٔ ۲۰۲۰ چنان گسترده شده است که فراموش می‌کنیم معامله‌ای شیطانی پشت آن وجود دارد: می‌توانید در اقیانوس وسیعی از موسیقی ضبط‌شده هر زمان که بخواهید غوطه‌ور شوید، فقط سؤالات زیادی درباره توانایی هنرمندان برای کسب درآمد نپرسید. این کتاب اساسی هدف دارد تا واقعیت پیچیده را آشکار کند و ما را وادار به تفکر دربارهٔ آن کند. با ترکیبی برندهٔ گزارش‌گیری دقیق و استدلال ماهرانه، پلی نشان می‌دهد که مدل Spotify چگونه به نُرم بدل شد، بررسی می‌کند که پلی‌لیست‌ها چگونه ما را به شنوندگان منفعل تبدیل می‌کنند، و به امکان آینده‌ای عادلانه‌تر اشاره می‌کند. —سایمون ووزیک‑لوینسون
‘Wings: داستان یک گروه در حال فرار’، پل مک‌کارتنی

چگونه پس از بیتلز می‌توان گروه دیگری تشکیل داد؟ تنها پل مک‌کارتنی جرات داشت از نو آغاز کند. Wings، تاریخ شفاهی باند دیگر مک‌کارتنی، از ساعت‌ها مصاحبه با او و هم‌گروهی‌هایش استخراج شده و صعود گروه را مستند می‌کند. تصور راحتی این است که مقام بیتلز تمام چیزها را برای مک‌کارتنی آسان می‌ساخت، اما این کتاب زمینهٔ تمام چالش‌هایی را که او با آن مواجه شد، از جمله تبعیض جنسیتی به‌دلیل حضور همسرش لیندا در ترکیب گروه («مردم نمی‌فهمند چه‌قدر هماهنگی لیندا مهم بود»، دنی لین می‌گوید) و چالش خیره‌کنندهٔ زندگی کردن با افسانهٔ خود را بررسی می‌کند. «از ابتدا ایده این بود که کوچک شروع کنیم، بدون اینکه واقعاً بدانیم چه می‌خواهیم بکنیم»، مک‌کارتنی در کتاب می‌گوید. پس از راه‌اندازی، آن‌ها آلبوم Band on the Run را ضبط کردند، با یک مینی‌باس مدرسه‌دار به تور رفتند و یک میراث دوم برای موسیقیدانی ایجاد کردند که می‌توانست برای بقیهٔ عمرش به راحتی شناور بماند. —K.G.
‘زن به‌سفارش: زندگی در موسیقی سنتی’، آلیس گِرارد

افسانهٔ موسیقی آمریکایی آلیس گِرارد زندگی فوق‌العاده‌ای در هنر و سیاست داشته است: او دوگانۀ بنیادی Alice & Hazel را شکل داد، در پروژهٔ پیشرو بازسازی فرهنگی فولک جنوبی شرکت کرد و با تاسیس نشریهٔ The Old-Time Herald الگو برای مطالعهٔ موسیقی سنتی آمریکایی ساخت. این کتاب از سوی این موسیقیدان قدیم‌زمان/بلوجراس، به‌قدر دعوت‌کننده، ساده‌دل و غیرمتعارف است — ترکیبی از کتاب تصویری، خودزندگی‌نامه، و مجموعه‌ای از پروفایل‌های موسیقیدانانی که او با آنها مطالعه کرده — همان‌قدر روشن‌کننده است. «به‌جای ادامه‌دادن به مسیرهای موسیقی فولک پرطرفدار… من راهی را انتخاب کردم که کمتر رفته می‌شود»، گِرارد می‌نویسد. «نیاز داشتم نه تنها موسیقی، بلکه زمینهٔ آن، زندگی روزمرهٔ آن، سیاست‌های آن را درک کنم؛ تا فرهنگ‌های متفاوت از خودم را بفهمم». —J.B.
‘شکستن پردهٔ نارنجی: چطور پَنک راک اورنج کانتی را به جهان معرفی کرد’، نت جکسون و دانیل کوهن

با نزدیک شدن گروه No Doubt به عنوان سرآینده‌سکویه «Sphere» در لاس‌وگاس سال آینده و ارائه قطعات رادیویی معروفی چون «Don’t Speak» و «Just a Girl» به خریداران بلیط مرفه، مهم است که به یاد داشته باشیم این بند از کجا آمده است: مرکز پرورش DIY پَنک و اسکای اورنج کانتی، کالیفرنیا. در تاریخ‌نگاری جامع صحنه، نویسندگان نت جکسون و دانیل کوهن رشد صدای اورنج کانتی را از نمایش‌های خانگی و بارهای زیرزمینی تا آرنای‌ها و استادیوم‌ها از طریق مصاحبه با بازیگران کلیدی، از جمله اعضای No Doubt، The Offspring، Sublime، The Adolescents و The Vandals، ردیابی می‌کنند. گروه Social Distortion، پدران پَنک سخت SoCal، به‌طور برجسته‌ای حضور دارند، از جمله رهبر تا‌تویی Mike Ness که پیش‌گفتار کتاب را نوشته: «وقتی به پَنک رسیدم، سرانجام صدای خودم و جایگاهم را در دنیا پیدا کردم.» با «شکستن پردهٔ نارنجی»، جکسون و کوهن به این صدا کمک می‌کنند تا در دنیا گام بگذارد. —J.H.
‘امشب در جنگل‌لند: ساخت «Born to Run»’، پیتر ایمز کارلین

سیزده سال پس از انتشار زند‌نامهٔ قطعی بروس اسپرینگستین به نام «Bruce»، پیتر ایمز کارلین با بررسی عمیقی از «Born to Run» همزمان با جشن پنجاهمین سالگرد این آلبوم بازگشت. به‌دلیل دسترسی بی‌سابقه به نوارهای خام ضبط، صندوق ویدئویی رسمی، و مصاحبه‌های جدید با اسپرینگستین، جان لاندو و گروه E Street، کارلین به‌عمق سَگای این قصه فرو رفت و داستانی شگفت‌آور و تازه از هنرمندی مختل که بر آستانهٔ پیشرفت عظیم ایستاده بود و تمام آشفتگی و موانعی که برای رسیدن به آن‌جا پشت سر گذاشت ارائه داد. زندگی اسپرینگستین به‌طور منظم به دو بخش تقسیم می‌شود: هر آنچه پیش از «Born to Run» اتفاق افتاده و هر آنچه پس از آن. اگر آن‌ها با کتاب «Nebraska» اثر وارن زینز پیش نرفتند، این کتاب می‌توانست فیلمی به‌همان اندازه جذاب بسازد. —اندی گرین
‘مردان شب: چگونه در نیویورک دههٔ ۹۰ها دی‌جی شویم’، مارک رانسان

آلبوم نخست مارک رانسون به لحظاتی که بیشترین ارتباط را با سطح مشهوریت او دارند، نمی‌پردازد. این خاطره‌نامه که در دههٔ نودها اتفاق می‌افتد، تنها به موفقیت‌های او با لیدی گاغا و برونو مارس اشاره می‌کند تا روشن کند که او قصد نوشتن دربارهٔ آن‌ها را ندارد. اما حتی اسامی ستاره‌های بزرگی که از صفحات کتاب می‌درخشند، از بیگی و بئونسِی تا آلیه و مایکل جکسون، تنها نشانه‌های کوتاهی هستند. قلب واقعی داستان با صدای موسیقی که رانسون در کلاب‌های با کف‌های چسبناک، پس از حمل کیلوها وینیل به هر پیست دی‌جی که آن شب برایش خانه می‌ساخت، می‌تپد. «Night People» در تأکید بر یادآوری‌های ملودی‌ها پیروز می‌شود، به‌طوری که رانسون دربارهٔ شب‌های طولانی و انتشارهای خاص که او را نه فقط به‌عنوان دی‌جی و تهیه‌کننده، بلکه به‌عنوان یک انسان شکل داد، می‌نگراند. او گذشته را ملموس می‌سازد. —لاریشا پل
‘Backbeats: تاریخ راک اند رول در پانزده درامر’، جان لینگان

کتاب‌های فراوانی دربارهٔ تاریخ گستردهٔ راک اند رول نوشته شده‌اند که این یک شگفتی است که جان لینگان، که پیشتر داستان‌های Creedence Clearwater Revival و Patsy Cline را بررسی کرده است، روشی کاملاً تازه برای روایت این تاریخ پیدا کرده است. این مجموعهٔ مینی‌پروفایل‌های درامرها از چارلی واتس تا کوئست‌لاو، کشفی است که موسیقی پاپ آمریکایی را به دور یک ساز واحد بازنگری می‌کند، و روشی که کتاب به موسیقی می‌پردازد هم برای مخاطبان غیر موسیقیدان به‌طور گسترده دسترس‌پذیر و روشن‌کننده است. «درامرها به راک اند رول انرژی، حرکت، حجم و ریتم می‌دهند»، می‌نویسد لینگان، «و منبع بسیاری از نوآوری‌های آن هستند». —J.B.
‘تنها خدا می‌تواند من را قضاوت کند: زندگی‌های متعدد توپاک شاکور’، جف پیرلمان

در حالی که یک روزنامه‌نگار ورزشی تجربه‌دار ممکن است برای نوشتن یک زند‌نامهٔ ۴۰۰ صفحه‌ای دربارهٔ زندگی و تاریخ موسیقی‌ایی اسطوره هیپ‑هاپ توپاک شاکور، مقام عجیب باشد، نویسندهٔ ورزشی جف پیرلمان با اسناد، مصاحبه‌ها و ده‌ها شیء نایاب پیش‌نشر به این زند‌نامهٔ جامع «تنها خدا می‌تواند من را قضاوت کند: زندگی‌های متعدد توپاک شاکور» می‌پردازد. پیرلمان رپر تاریخی را مانند یک معما می‌بیند و با استفاده از پژوهش‌های علمی، تحقیق و مصاحبه‌های شخصی، شاکور را از خدای موسیقی به یک نوجوان ۱۵ سالهٔ عاشق‌زده از ایست‌هارلم تبدیل می‌کند. «تنها خدا می‌تواند من را قضاوت کند» تنها دربارهٔ مرد و نبوغ شعری شاکور نیست؛ بلکه گزارشی دقیق از چگونگی تغییر موسیقی و فرهنگ پاپ توسط شهرت شاکور برای یک نسل کامل است. —سی‌تی جونز
‘صادقانه’، لیونل ریچی

لیونل ریچی — این مرد همه چیز را سرراست می‌داند. او در خاطره‌نامهٔ عظیم خود با عنوان «صادقانه» — نزدیک به ۵۰۰ صفحه — سفر طولانی‌اش در صنعت موسیقی را بازگو می‌کند، اما چون کاملاً خالی از کینه‌توزی است، روایتگر بی‌نظیری است. او بدهی‌های انتقامی یا خشم‌جویانه‌ای ندارد؛ فقط میلیون‌ها داستان خنده‌دار دربارهٔ تقریباً همهٔ افرادی که در مسیرش ملاقات کرده، همراه با طنز خودانتقادی دارد. او یک دانشجوی سادهٔ تنسی است که در دههٔ شصت با گروه فانک موتاون «Commodores» به صحنه می‌آید، سپس با بالادهایی مانند «Hello» (که او آن را «پست‌ترین چیز ever» می‌نامد) به ستارهٔ سولو تبدیل می‌شود، «We Are the World» را با مایکل جکسون می‌نویسد و در رادیوهای دههٔ هشتادها تسلط دارد. «چطور هنوز ازش خسته نمی‌شوید؟» او در شخص سوم می‌پرسد. «در حقیقت، من از خودم خسته بودم.» اما او پر از جذابیت است. —روب شِفیلد
‘سرگردان و پادشاه: تام پارکر، الویس پرزی، و مشارکت‌ ای که جهان را تکان داد’، پیتر گورالنیک

در تقریباً تمام روایت‌های داستان الویس پرزی، سرگردان تام پارکر به‌عنوان منفی‌کار نقش می‌کند که زندگی و کار او را تحت‌تسلط داشته، فرصت‌های حیاتی را سلب کرده، او را به فیلم‌های بد واداشته و در نهایت او را کور کرده است. این واقعیت تا حدودی در دو زندیت‌نامهٔ الویس پیتر گورالنیک، «Bruce» و «Careless Love»، نیز وجود داشته است. اما پس از دسترسی به مدارک نادیده‌داشته‌ای که در تمام طول زندگی پارکر وجود داشته‌اند، داستانی بسیار متفاوت برای گورالنیک شکل گرفت. این روایت دربارهٔ مهاجری است که چشم‌در‌دست برای کشف استعداد دارد، حس تجاری قوی و کلاینتی تکانشی دارد که تصمیمات بد بسیاری را به تنهایی می‌گیرد. این کتاب نهایی درباره الویس نخواهد بود، اما باید به‌عنوان آخرین کلمه درباره پارکر عمل کند. A.G.
‘هرگز نگویید: Cross Canadian Ragweed، پسران اوکلاهما، و داستان بازگشت Red Dirt برای تمام زمان‌ها’، جاش کراتچمر

در سال ۲۰۲۴، خوانندهٔ گروه Cross Canadian Ragweed، کودی کانادا، به نویسندهٔ Rolling Stone جاش کراتچمر سوگند کرد که تحت هیچ شرایطی این گروه تأثیرگذار Red Dirt هرگز دور هم نمی‌شود. امسال کودی این وعده را شکسته و گروه یک سری کنسرت بازگشت بسیار موفق برگزار کرد، هرچند که جدایی تلخ Ragweed باعث شد تا این احتمال همچنان غیرقابل تصور به‌نظر برسد. در کتاب «هرگز نگویید»، کراتچمر مسیر سخت بازگشت به صحنه را مستند می‌کند و نشان می‌دهد چرا این بازگشت نه تنها برای کانادا، هم‌نقش‌هایش و طرفداران گروه، بلکه برای خود ایالت اوکلاهما — قلب حرکت Red Dirt — مهم است. کراتچمر، بومی اوکمولگی، از سال ۲۰۲۰ کتاب‌هایی دربارهٔ هنرمندان Red Dirt منتشر کرده است. این کتاب که پیامش پیروزی‌آمیز است، شبیه داستانی است که حتی نویسنده‌اش هم نمی‌تواند به‌آن باور کند. —J.H.
‘ارتفاعات عالی: تاریخ فرهنگی کامل انفجار ایندی راک’، کریس دوویل

ممکن است برای هفتادسالگی‌ها دشوار باشد که اعتراف کنند، اما انفجار ایندی که جوانی ما در دههٔ ۲۰۰۰ را تعریف کرد، اکنون به‌حدی از عقب‌نشینی رسیده که کتاب تاریخی دقیق و سرگرم‌کننده‌ای مانند این در زمانش به‌نظر می‌رسد. دوویل، نویسندهٔ طولانی‌مدت Stereogum که این موضوع را بهتر از هر کس دیگری می‌داند، بررسی می‌کند که برای گروه‌های خاصی مثل MGMT، Postal Service و Bon Iver چه معنایی داشت که به ستارگان ملی تبدیل شوند، و بینش‌های تازه‌ای را ارائه می‌دهد. او لنز خود را به عقب می‌چرخاند تا اسطوره‌های نودهای‌ها مانند Radiohead و Pavement را نیز شامل شود و ما را تا اواخر دههٔ ۲۰۱۰ها با Mitski، Phoebe Bridgers و دیگران می‌برد. اگر خاطرات خوشی از هر‌یک از این هنرمندان سازندهٔ نسل‌ها دارید، حتماً این کتاب را قبل از دریافت کارت AARP خود بررسی کنید. —S.V.L.
‘فهرنهایت-۱۸۲: یک خاطره’، مارک هوپوس

در تمام خاطره‌نامهٔ خود «فهرنهایت-۱۸۲»، مارک هوپوس به شانس‌ها وسواس دارد. او در کمتر از یک دوجین بار، به‌خصوص به این شانس‌های «یک به‌از‑میلیون» اشاره می‌کند — احتمال ساختن چیزی از زندگی‌اش در صحارای کالیفرنیا، شانس تبدیل Blink‑182 به