سال ۲۰۲۵ سالی پر از تضادهای شدید در فرهنگ زیبایی بود. این صنعت ۴۵۰ میلیون دلار بیش از پیش تقسیمبندی شد و تمایل به روتینهای «نگهداری کم» که ما را به کنارگذاری ماسکارا یا حتیالامر استفاده نکردن از آرایش، به سبک پاملا اندرسون، تشویق میکرد، به چشم میخورد. این تغییر ناشی از این حقیقت بود که این ظاهر کمتلاش اغلب به درمانهای «نگهداری زیاد» نظیر بالا بردن مژه، سفید کردن دندانها، لیزر موهای زائد یا حتی جراحیهای زیبایی برای رسیدن به آن نیاز دارد. در حالی که برخی برندها به ما میگویند «زیبایی را بهدلخواه خود بازتعریف کنید»، دیگران لباس فشاری صورت میفروشند تا فکهای ما را شکل دهند.
دامنهٔ زیبایی نیز گسترش یافت. در نوامبر، بازیگر و کارآفرین کانادایی شای میچل با راهاندازی رینی، خط مراقبت از پوست که ماسکهای هیدروژل برای کودکانی تا سه سالگی ارائه میدهد، در سرفصلها ظاهر شد. ما همچنین شاهد رشد زیبایی سگها بودیم، با شامپوهای لوکس و وگان با تعادل pH که حاوی ویتامینها، روغنهای پوشش و شامپوهای خشک است که بهعنوان عطر سگها نیز عمل میکند. هیچ ناحیهٔ بدنی نیز محدود نشد، چرا که بخشهای بدنی که پیش از این کمتر مورد بحث قرار میگرفتند، به شیوههای جدیدی به مرکز توجه منتقل شدند. نیویورک تایمز سر را به عنوان ناحیهٔ «it» جدید توصیف کرد، چرا که افراد بیشتری برای اسپاهای سر با کیفیت بالا هزینه میکردند، در حالی که همان تابستان، ووگ بیزینس اعلام کرد که مد جدید سلامتی، «زیبایی باسن» است، به طوری که برندهای بیشتری به سمت تولید دئودرنتهای تمامبدن، مراقبت در ناحیهٔ پایین بدن و «سرمهای گوش» متمایل میشوند. کیت وینست، در مصاحبهٔ اخیر خود با تایمز لندن دربارهٔ استانداردهای زیبایی امروز، بهترین جمعبندی را ارائه داد: «اینجا آشوب لعنتی است».
برای درک بهتر این همه، سیانان از سه نویسندهٔ پرکار در حوزهٔ زیبایی درخواست کرد تا بدون سانسور، دربارهٔ لحظاتی که معتقدند سال را تعریف کردهاند، نظر دهند.
سال که صنعت زیبایی تو را به Biche خود تبدیل کرد — Jessica DeFino
در سال ۲۰۲۵، پس از اینکه هر اینچ از بدن انسان بهصورت کالا تبدیل شد — به «حفظ حفره» نگاه کنید — صنعت زیبایی به سمت موجودات غیرانسانی روی آورد. معرفی: لوازم آرایشی سگها، دستهبندی برتر سال!
شرکت Lil Luv Dog، که توسط معاون اجرایی پیشین برند Kim Kardashian West تأسیس شد و با یک میلیون دلار سرمایهٔ خطرپذیر تأمین مالی شد، در اوت با شامپو خشک ۳۶ دلاری که توسط EWG تأیید شده بود («تا سگ شما بوی… سگ نگیرد») راهاندازی شد. Welltayl در اکتبر پیرو شد؛ کیت مراقبت از پوست + پوشش آن، به قیمت ۹۸ دلار، میتواند «تمیز کند، مرطوب کند و محافظت نماید بدون اینکه سد پوست را مختل کند». سردبیر پیشین زیبایی، الکساندرا پائولی، خط «زیبایی برای هیولا» خود، Biche، را ماه آینده رونمایی خواهد کرد. روغن موی آن «عطر امضایی» دارد که «برای بوییدن و لذتبردن انسانها» است، پائولی به سیانن گفت.
و بهنظر میرسد انسانها از این موضوع لذت میبرند. مورگان استنلی برآورد میکند که صنعت آرایش حیوانات خانگی تا سال ۲۰۳۰ سالانه بیش از ۷٪ رشد خواهد کرد و احتمالاً رشد محصولات زیبایی برای مردم (۵٪ سالانه تا ۲۰۳۰، طبق McKinsey & Company) را پشت سر خواهد گذاشت. خوانندگان Allure حتی در یک نظرسنجی ۲۰۲۵ درخواست مطالب بیشتری دربارهٔ «محتوای زیبایی حیوانات خانگی» کردند.
اما چرا?
ابتدا میتوانم سرنخی بخشم به انساننمایی. چهطور که افراد بیشتری از پدر/مادر شدن چشمپوشی میکنند، سگها تبدیل به فرزندان جدید میشوند. میتوان بهعنوان مثال نرمکنندهٔ معطر پوشش را «ماسک برگهای نوزاد» برای بچههای پشمی دانست. «خود» در اینجا صاحب است؛ شخص در سگ تجلی مییابد؛ صنعت زیبایی تو را به (اوّه، Biche) خود تبدیل کرده است.
این نظریهٔ شخصی من دربارهٔ حیوانات خانگی است: اختراع اولیهٔ حیوانات خانگی در دوران مدرن اولیه همزمان با شکلگیری خانوادهٔ مدرن و نابرابری وضعیت زنان درون آن بود، به عبارت دیگر؛ برای مطیع بودن، برای انجام آنچه به آنها گفته میشد ساخته شد. همانگونه که جامعه محدودیتهای بیشتری بر زنان میگذارد، آیا زیبایی سگها میتواند نوعی مکانیزم مقابلهٔ ناخودآگاه باشد؟ راهی برای صلح با فرآیند رامسازی خودمان.
حداقل میتوان گفت استاندارد زیبایی «غیرسگسازی» برای سگها یک مقایسهٔ تاریک با استانداردهای زیبایی که انسانها را غیرانسانی میکند («چهره اینستاگرام»، پوست شبیه سایبورگ، مدلهای هوش مصنوعی) است. چه چیزی در آینده؟ اوزمپیک برای سگهای انگلیسی قدیم؟ بله، این در دست اقدام است.
جسیکا دفینو خبرنامهٔ ضد‑زیبایی Substack به نام «دنیای گوشت» را مینویسد.
شفافیت آرایشی و تورم ظاهر — Sable Yong
در سال ۲۰۲۵، مردم بسیار بازتر دربارهٔ درمانها و روشهای زیبایی که انجام دادهاند، آنچه دوست دارند انجام دهند و همچنین آنچه گمان میزنند برخی سلبریتیها انجام دادهاند، صحبت میکردند؛ بسیاری از آنها خوشحالتر از همیشه بودند که جزئیات را در شبکههای اجتماعی آشکار کنند. کایلی جنر به تیکتاکری که درخواست «دستورالعمل جراحی سینه» او را کرد («۴۴۵ سیسی، پروفایل متوسط، نصف زیر عضله!!! سیلیکون!!! گارث فیشر!!! امیدوارم مفید باشد هها») پاسخ داد؛ این تغییر نگرش شگفتانگیز بود، چراکه پیش از این جنر در مورد فیلر لب خود سردرگم بود. مادر او، کریس جنر، هم توجه رسانهها را به وسیلهٔ دومین لیفت صورت خود پس از ۱۵ سال جلب کرد؛ این لیفت بهصورت آنلاین بهعنوان بسیار طبیعی تحسین شد و باعث شد تا اصطلاحات بالینی مانند «بالا بردن SMAS» و «پلان عمیق» که دو تکنیک لیفت مرتبط با نتایج جنر هستند، مورد علاقه قرار گیرد. شاید شگفتانگیزتر از همه، ژیمناستیک المپیک سیمون بایلز بود که امسال بهطور عمومی دربارهٔ تقویت سینه، بلفاراپلاستی زیرین و ترمیم لالهٔ گوش صحبت کرد. او به مجله PEOPLE گفت: «احساس میکنم امروزه با شبکههای اجتماعی همه را میبینیم و میگوییم: «خدایا، چطور اینقدر زیبا به نظر میرسد؟» شبکههای اجتماعی واقعی نیستند، به همین دلیل سعی میکنم تا حد امکان شفاف باشم.»
احساس کلی عموم «واو، آنها عالی به نظر میرسند» بود — اختلاف چشمگیری نسبت به کمتر از یک دهه پیش که جراحی پلاستیک هنوز بهطور قابلتوجهی تابوهٔ اجتماعی بود و بهدرستی درک نمیشد. در آن زمان، صورت منجمد با بوتاکس، سفالکاری گونه شبیه گربه و لبهای «اردک» بزرگشده، موضوع شوخی بود (تا جایی که بسیاری این ویژگیها را ترکیب کردند و بهبخشی از واژگان استانداردهای زیبایی تبدیل شدند). با توجه به وابستگی جمعیمان به صفحهنمایش، رابطهٔ تماشاگرانه با اینفلوئنسرها و دسترسی بیشتر به این روشها، تنها زمان میبایست تا تنفر ما از خودنمایی آشکار به کنجکاوی عمومی تبدیل شود. امروز، اعتراف به سرمایهگذاری مالی در ظاهر فیزیکی خود — چه ناشی از عدم اطمینان باشد چه از بلندپروازی — هم آسیبپذیری را نشان میدهد و هم قابلهمذاتپنداری است (قابلهمذاتپنداری یکی از مؤثرترین راهها برای ایجاد حس اصالت و ارتباط توسط سلبریتیهاست). در روزگار حاضر، شفافیت زیبایی بهعنوان توانمندی مطرح میشود و جراحی بهعنوان مراقبت از خود.
بهطور عجیب، این اصالت افزایشی استانداردها را بالا برده و فشار برای همگامماندن با آن بیشتر از هر زمان دیگری شده است. اکنون که درمانهای غیرتهاجمی همچون بوتاکس، فیلرها، لیزر صورت و مانیکور در جریان اصلی جامعه عادی شدهاند، پایهٔ قابلقبول ظاهرها بهمراتب گرانتر شده است — که در زمان رشد نابرابری اقتصادی نیز افراد را کنار میگذارد. این موضوع باعث شده ما نسبت به زیباییهایی که بهصورت آنلاین میبینیم، بهدلیل مداخلهٔ پزشکی مشکوک باشیم و بهگونهای پارانوئید احساس کنیم که همه دیگران تزریق و لیفت دریافت میکنند و در عین حال نمای طبیعی پیر شدن بیشتر ننگدار میشود.
اما زیبایی همراه با انسانیت تکامل مییابد — این یک نوع بیان کلیدی و بخشی از ارتباط ما با یکدیگر است. من فکر میکنم میتوان از آن بهعنوان ابزار مقاومت در برابر فرهنگ فناوری‑محور که تهدید میکند ما را بیارزش کند، استفاده کرد. اکنون که هوش مصنوعی ما را بهسؤسؤال از هر آنچه آنلاین میبینیم میکشاند، امیدوارم به ارزشگذاری دوباره بر ویژگیهای ناقص و منحصر به فرد انسانی بازگردیم. شاید در سال ۲۰۲۶، همه ما از چهرههای تصویر‑کامل خسته شویم و ارزش واقعی زیبایی را برای خودمان و بهعنوان جمعی بازنگری کنیم.
سابِل یونگ یک نویسندهٔ آزاد است و قبلاً سردبیر زیبایی در Allure بود. او کتاب «دروغپوشی با شدت: مقالاتی دربارهٔ ریاکاری» در سال ۲۰۲۴ منتشر شد.
دستور کار کامل موهای عمومی — Alex Peters
این موضوع در اواخر سال گذشته شروع شد، زمانی که بحثی در تیکتوک بهوجود آمد که آیا زنان با موهای عمومی (bush) قابلاعتمادتر هستند یا نه. در ژانویه، ویدیوهای کاربران که با عبارت «موهای عمومی کامل در بیکینی» میخوانیدند، به سرعت ویروسی شد و به یک شعار برای زنان مقاوم در برابر فشارهای اجتماعی برای حذف موهای بدن تبدیل شد. تا آوریل، این گفتگو تمام گوشهای از پلتفرم را به خود اختصاص داد که اکنون به موهای عمومی اختصاص یافته بود. #BushTok شامل اینفلوئنسرها، میمها، «خوانشهای هالهای موهای عمومی» (پیشبینی سبک/طرح موهای عمومی یک سلبریتی صرفاً بر پایه حس) بود. مردم بهدلیل پذیرش عمومی و قدردانی از موهای طبیعی بدن خود، ارتباط برقرار کردند و از شرمزدن به چیزی که مدتها تابوی جامعه بود، دوری کردند.
اما این فقط بهصورت آنلاین رخ نمیداد. پس از اینکه خانهٔ لوکس فرانسوی Maison Margiela در سال گذشته مرکینها را روی پایهٔ راند، طراحان در سال ۲۰۲۵ مجموعههایی را با الهام از موهای عمومی ارائه دادند؛ از بدنسوت با پوست مصنوعی (faux‑fur) طراحی شده توسط کیم شویی در نیویورک تا مجموعههای پشمی تمامیک برند سوئدی Acne Studio. در اکتبر، برای اولین مجموعهٔ خود بهعنوان طراح برای ژان‑پل گوته، دوران لنتینک مدلها را در لباسهای موپوش بهسبک تروپ‑لوویل (trompe‑l’œil) قرار داد؛ در حالی که کیم کارداشیان — که سال گذشته برای اولین بار ما را با بیکینی faux‑fur برند Skims تحریک کرده بود — بهصورت کامل با یک مجموعهٔ مرکینهای متنوع رنگی و نوعی مو تعهد کرد. بهسرعت سرفصلهای خبری اعلام کردند که بوُش بازگشته است؛ برنامهٔ «Saturday Night Live» نیز اسکیتاهایی پیرامون موهای عمومی پخش کرد، این موها در جلدهای مجلات ظاهر شدند و رپر آمریکایی آشنیکو در تکست ۲۰۲۵ خود به نام «Sticky Fingers» دربارهٔ نپذیرفتن «پسر شهر که از بوُش میترسد» سر داد.
در حقیقت، گفتوگو دربارهٔ بوُش کامل بهعنوان بخشی خوشآمدید از مثبتنگری نسبت به بدن در چشمانداز زیبایی که اغلب تاریک و حتی دیستوپی بهنظر میآید، مطرح شده است. بهعنوان مدیر زیبایی در Dazed، کار من هدف دارد فشارهای جوانان برای همسویی با استانداردهای سرکوبگر و غیرواقعی را به چالش بکشاند و زیبایی را بهعنوان ابزار شادیآور برای خودابرازی ترویج دهد. از بلفاراپلاستی تا حذف چربی باکل، بهنظر میرسد هر هفته یک روش جراحی جدید در حال رواج است که بسیاری از آنها بهطور فزایندهای قابلتشخیص نیستند. در عین حال، «پسرفت زیبایی» بازگشت فرهنگی به ارزشها و زیباییهای محافظهکارانه، بدنهای نازک نگرانکننده و روندهای عجیب تیکتوکی که به فیزیوگنومی نزدیک میشوند، بهدنبال داشته است.
در دریایی از محصولات مراقبت از پوست برای کودکان، بوتاکس در بیستسالیها و لیفت صورت برای افراد تازهچهلساله، تعجبی نیست که مقالاتی که من دربارهٔ موهای عمومی (از ملاقات با اینفلوئنسرهای #BushTok و بررسی مد بوُش کامل تا مشاوره دربارهٔ رشد موهای عمومی) سفارش دادم، برخی از پر بحثترین مطالب سایت در این سال بودهاند.
این گفتگوها دربارهٔ مثبتنگری به بوُش کامل غالباً بهصورت شوخطبعانه و پر از طنز بودهاند، اما این موضوع کماهمیتشان را کم نکرده است. پذیرش و در آغوش کشیدن جنبههای طبیعی بدنمان روز بهروز دشوارتر میشود و بنابراین بیش از پیش حیاتی است. در زمانی که ظاهر ما بهصورت پیوسته (دیجیتالی و جراحی) تغییر میشود، منجمد، صاف و کوچک میشود، مشارکت در دستور کار بوُش کامل بهنظر میرسد که عملی برای حفظ خود باشد.
الکس پیترز مدیر زیبایی در مجله Dazed است.
