با بهکارگیری مواد موجود در فروشگاه ابزارآلات، معمار این بنگلوی صورتی حومهای را در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ به یک نماد دِسکانستراکتیو تبدیل کرد.
فرانک گِهری عمدتاً بهعنوان معمار بزرگمقیاس شناخته میشود؛ او بهخاطر طراحیهای بازیگوشانهاش برای برخی از مشهورترین بناهای جهان شناخته شده است: موزه ویترای در آلمان، موزه گوگنهایم در اسپانیا، سالن دیزنی در لسآنجلس. گِهری که هفتهٔ گذشته در سن ۹۶ سالگی درگذشت، سبکی نوآورانه بر پایه فرمهای منحنی برپا کرد که پیش از آن غیرممکن بهنظر میرسید. او الهام خود را از منحنیهای ماهی، گیتارهای شکسته و چینخمهای بازوهای انسان میگرفت.
اما در میان تمام زرق و برق و شهرت، یکی از شاهکارهای اولیه اغلب فراموش میشود: خانهٔ شخصی او در سانتا مونیکا، کالیفرنیا، یک بنگلوی سادهٔ صورتی که در سال ۱۹۷۷ خرید و تبدیل به یک نماد اولیهٔ دِسکانستراکتیو کرد. در ابتدا تنها با ۵۰٬۰۰۰ دلار، گِهری بهطرز غیرمنتظرهای از حصار زنجیرهای، تختههای فشرده و بلوکهای سیمانی استفاده کرد — موادی که در کودکی ممکن بود از فروشگاه ابزارآلات پدربزرگش در تورنتو بهدست آورد.
«قبل از تمام شهرت و پروژههای پر زرقوبرق، چیزهای روزمره بود که او را به یک معمار واقعاً پیشگام تبدیل کرد»، گفت برایان گلدستین، تاریخنگار معماری در کالج سوارتمور در حومهٔ فیلادلفیا و نویسندهٔ کتاب «ریشههای رنسانس شهری».
در اواخر دههٔ ۱۹۷۰، گِهری و همسر جدیدش برتا آگیلرا در یک آپارتمان در سانتا مونیکا زندگی میکردند. وقتی آگیلرا باردار شد و در انتظار فرزند دومشان بودند، تصمیم گرفتند به خانهای نیاز دارند و بنگلوی دو طبقهای در گوشهای از شهر با قیمت ۱۶۰٬۰۰۰ دلار پیدا کردند. این ساختمان در سالهای ۱۹۲۰ ساخته شده بود و شینگلهای آسبست داشت. گِهری بعدها این خانه را «خانهٔ کوچک احمقانه با جذابیت» و «خانهٔ کوچک شیرین که تمام همسایگان دوستشان داشتند» نامید.
